Sztuki walki jako sposób na życie

Sport często staje się pasją na tyle silną, że przeradza się w sposób na życie. Wiele osób dla ukochanej dziedziny sportowej jest w stanie poświęcić wiele – rodzinę, karierę zawodową, zdrowie, pieniądze. Ruch jest bowiem uzależniający. Podczas ćwiczeń, obojętnie jakiego rodzaju, w organizmie człowieka wydzielane są endorfiny – hormony szczęścia. Sport jest także dla wielu osób odskocznią od codziennych problemów, a także źródłem dodatkowych atrakcji. Szczególnym rodzajem sportu są sztuki walki. To im właśnie wiele osób poświęca całą swoją energię, cały swój czas, całe swoje życie. Mistrzowie sztuk walki trenują latami, by osiągnąć umiejętności i wtajemniczenie na mistrzowskim poziomie. Pięcie się po szczeblach hierarchii wymaga cierpliwości, wytrwałości, determinacji i swoistej pasji. Co jest takiego niezwykłego w sztukach walki, że ludzie są w stanie dla nich tyle poświęcić?

Przeczytaj

Sztuki walki jako sposób samoobrony

Współczesny świat stał się bardzo niebezpiecznym miejscem. Nigdy nie wiadomo, co się może przytrafić. Mimo starań policji przestępczość rośnie z roku na rok. Nic więc dziwnego, że coraz więcej osób, zwłaszcza kobiet chce umieć się obronić. Kursy samoobrony są jednak drogie, rzadko są organizowane, a jeśli już są to są po prostu nudne. Alternatywą dla nich mogą być sztuki walki. Trzeba pamiętać, że sztuki walki, w większości, powstały właśnie jako systemy samoobrony. Postrzeganie ich jako doskonalenie metod walki dla walki jako samej istoty rzeczy jest stereotypem. Należy także zrozumieć, że nie trzeba być mistrzem i posiadaczem czarnego pasa, by umieć się obronić przed napastnikiem. Wystarczą podstawowe chwyty i nauczenie się schematu zachowania w sytuacji kryzysowej. Może się okazać, że takie umiejętność uratują nam życie, a napastnika pozbawią choć na chwilę sił, orientacji czy chociażby wywołają u niego zdezorientowanie, co będzie dla nas szansą na ucieczkę.

Przeczytaj

Czy sztuki walki są często przyczyną kontuzji

Wydawać by się mogło, że sztuki walki są dyscyplinami bardzo niebezpiecznymi i ryzyko odniesienie kontuzji, podczas trenowania jest duże. Powszechne jest mniemanie, że są one bardziej kontuzjogenne niż na przykład bieganie, jazda na rowerze czy jazda konno. Okazuje się jednak, że jest to stwierdzenie błędne. Jak pokazują statystyki trenujący sztuki walki ulegają poważnym kontuzjom niezwykle rzadko. Częściej doznają urazów na szkolnych lekcjach wychowania fizycznego niż podczas treningów karate, jodo czy capoeiry. Jak to możliwe, że sporty walki, bo de facto do takich należą sztuki walki są mniejszym źródłem kontuzji, niż pospolite bieganie? Przyczyna tkwi w treningach. Każda sztuka walki opracowuje tak zwany blok obron. To właśnie podczas zajęć z obrony uczeń nabiera umiejętności odpowiedniego osłaniania swojego ciała, unikania ciosów, a także, co w kontekście tematu jest bardzo ważne, odpowiedniego upadania.

Przeczytaj

Sztuki walki – jodo

Jodo jest chyba obok karate i sumo jedną z najbardziej rozpowszechnionych sztuk walki. Swoją popularność zawdzięcza zapewne bogatej tradycji. Nie wiele osób wie, że jodo jest bardzo wczesną odmianą ju-jitsu. Walkę prowadzi się przy użyciu kija, zwanego jo. Walka ta ma na celu obronę, a nie atak. Jest sposobem samoobrony zarówno przed napastnikiem nieuzbrojonym, jak i tym posiadającym kij lub miecz. Rzecz jasna kij nie może bić przypadkowy. Zasady jodo wyraźnie określają jego gabaryty – długość sto dwadzieścia osiem centymetrów, średnika 2 centymetry i cztery milimetry. Kij musi być wykonany z drewna. Co ciekawe nie ma on wyróżnionego ani końca, ani początku. Stwarza to możliwość tworzenia różnych kombinacji zarówno ataku, jak i obrony. Taka dwoistość kija tworzy z niego uniwersalną broń. Wszelkie uderzenia i pchnięcia kijem mają na celu dojście do tak zwanego słonecznego splotu – sugetsu.

Przeczytaj

Sztuki walki – sumo

Wiele sztuk walki wywodzi się z Japonii. Jednak tylko jedna zasługuje na miano sportu narodowego. Jest nią sumo. Nie ma chyba na świecie osoby, która nie miałaby chociaż mglistego pojęcia o tym, na czym polega ta sztuka walki. Charakterystyczny wygląd zawodników jest wizytówką sumo. Jeśli chodzi o system walki to sumo zbliżone jest do zapasów. Posiada jednak dużo bogatszą historię i rozbudowany ceremoniał. Walka rozgrywa się na specjalnym podwyższeniu w kształcicie koła. Jego wymiary muszą być regulaminowe – średnica cztery metry i pięćdziesiąt pięć centymetrów, wysokość podwyższenia od trzydziestu do sześćdziesięciu centymetrów. Celem walki jest wypchnięcie przeciwnika poza obwód koła lub zmuszenie go do dotknięcia powierzchni koła inną częścią niż stopy. Jako że sumo ma bardzo bogatą tradycję to kulminacyjna walka poprzedzona jest tradycyjnym ceremoniałem.

Przeczytaj

Sztuki walki – naginata-do

Naginata-do ma swoje korzenie w Japonii. Jest japońską odmianą szermierki, do której używa się włóczni – naginaty. Często naginatę nazywa się też halabardą. Jak to często bywa w procesie ewolucji sztuka ta wykształciła wiele rodzajów walki. Ogólnie mówi się o dwóch szkołach naginaty-do: Tendo-ryu i Jikishin-Kage-ryu. Tendo-ryu wzbogaca narzędzia, których używa się podczas walki. Oprócz tradycyjnej naginaty wojownicy używają sierpa, łańcuchów, pałek lub miecza. Jest to odejście od wzorca pierwotnego tej sztuki walki. Jikishin-Kage-ryu jest natomiast tradycyjnym rodzajem walki. Wojownicy walczą na włócznie. Walka polega na smaganiu, cięciu, parowaniu, blokowaniu ciosów. Podczas walki stosuje się także pchnięcia. Co ciekawe trening prowadzi się na obie strony, bez względu na to czy ktoś jest prawo- czy leworęczny. Dzięki temu wojownik ćwiczy zmysł równowagi oraz równomierny rozwój obu półkul mózgowych. Zazwyczaj jest to najtrudniejszy do opanowania element treningu.

Przeczytaj

Sztuki walki – kyudo

Sztuki walki w pierwotnym założeniu miały nie tylko kształtować rozwój fizyczny, ale także, a w zasadzie przede wszystkim prowadzić rozwój duchowy. Współczesne odmiany sztuk walki często o tym zapominają, nastawiając się na produkcje zawodników o jak najlepszej technice i osiągach. Kyudo jest wyjątkiem. Ta sztuka walki pozostała wierna swoim ideałom i obok uczenia strzelania z łuku, przekazuje także filozofię życia, opartą na trzech podstawowych wartościach – prawdzie, dobroci i pięknie. Połączenie tych trzech wartości zapewnia idealny stan ducha. Tłumaczenie tych wartości opiera się na sztuce walki – łuku i trafianiu do celów. Prawdę definiuje się jako czystość umysłu. Tę zaś osiąga się dzięki skoncentrowaniu na celu, do którego trzeba trafić. Dobroć to równowaga ducha i odnalezienie wewnętrznego spokoju. Wojownik kyudo musi zachować spokój nawet w najbardziej stresujących sytuacjach.

Przeczytaj

Sztuki walki – kendo

Tłumaczenie nazwy tej sztuki walki wiele już o niej mówi. Kendo znaczy droga miecza. W przeciwieństwie do wielu innych sztuk walki kendo nie jest walką w ręcz. Używa się tutaj specjalnego bambusowego miecza, zwanego shinai. Ta sztuka walki jest dość specyficzna. Współcześnie stała się nie tylko ideologiczną drogą życia, ale także formą rekreacji, taką samą aktywnością ruchową jak bieganie czy pływanie. Kendo zawdzięcza swoją popularność swojej specyfice. Charakterystyczne są zarówno zasady walki, jak i sam jej wygląd. Walczący muszą mieć na sobie specjalny strój. Składa się na niego bluza keikogi oraz spodnie hakama z bardzo szerokimi nogawkami. Jest to nawiązanie do stroju starojapońskiego. Taki strój ma obowiązek nosić każdy adept szkoły kendo podczas treningu. Jest to nie tylko kwestia tradycji, ale także przyzwyczajania walczących do poruszania się w niecodziennym stroju.

Przeczytaj

Sztuki walki – karate

Karate to jeden z najpopularniejszych rodzajów sztuk walki. Szczególnie w Polsce zrobiło ogromną karierę. Jest to sztuka walki „gołymi” rękami. Nie używa się wiec tutaj żadnych narzędzi. Przeciwnika należy unieruchomić tylko przy pomocy twardych części kończyn. Współczesne karate jest bardzo zróżnicowane, gdyż praktycznie każdy kraj wytworzył własny system walki. Ogólnie jednak wyróżnia się podział na dwa rodzaje karate – tradycyjne i sportowe. Tradycyjne czerpie z pierwotnego charakteru karate-do. Jest to rodzaj walki na śmierć i życie. W walce wykorzystuje się tradycyjną technikę. W karate tradycyjnym mamy do czynienia z czterema rodzajami zawodów. Pierwszym z nich jest Kumite. Jest to tak zwany wolny sparing. Zasadą jest walka osób tej samej płci. Kumite może też być konkurencją sportową, ale tylko dla płci męskiej.

Przeczytaj

Sztuki walki – ju-jitsu

Liczne zmiany i przekształcenia sprawiły, że współczesne ju-jitsu ma niewiele wspólnego ze swoim pierwowzorem. Stąd gwoli ścisłości powinno się używać terminu nowoczesne czy modern ju-jitsu. Pierwotnie ta sztuka walki przewiduje walkę delikatną, subtelną. W swoich technikach posiada jednak elementy bardzo niebezpieczne. Program ju-jitsu jest na tyle kompleksowy, że pozwala na walkę zarówno z napastnikiem, który posiada broń, jak i z agresorem nieuzbrojonym. Można więc stwierdzić, że ta sztuka walki znajduje zastosowanie we wszelkiego rodzaju zagrożeniach. Poszczególne chwyty są zazwyczaj układane w sekwencje, które mają na celu unieruchomienie i pokonanie przeciwnika. Sztukę tę ćwiczy się na dwa sposoby – statycznie i dynamicznie. Ćwiczenia statyczne polega na rozciąganiu mięśni, rozmasowywaniu ciała, odprężeniu. Trening dynamiczny odbywa się w ciągłym ruchu i zazwyczaj nastawiony jest na ćwiczenia ruchowe. Ju-jitsu opiera się na trzech podstawowych zasadach, których przestrzeganie ma charakter bezwzględny. Pierwszą zasadą jest maksyma ustępstwa.

Przeczytaj

« poprzednie